NOT: Bu yazıyı okurken youtube’den ‘’GÖNÜL DAĞI VEYSELİN ÇİLESİ’’ müziğini açıp dinlerseniz yazdıklarım daha uzaklara götürecektir sizi… Fakirliğin kol gezdiği, plastik çizmelerimi yırtıncaya kadar top koşturduğumuz çamurlu sokaklar geldi aklıma nedense! Akşam dedemden çizmelerimi, kara lastik ayakkabılarımı saklardım. Hem korkardım hem de ‘’parası yok yenisini nereden alacak’’ diye üzülürdüm. Kolay değildi dedemin omuzundaki yük! Ninem, … Hüznün Bir Dakikası Bir Ömre Sığar okumayı sürdür