Aşk, İki Kişiliktir…

Kelâm var mıdır Allah’ım kelâmın üstüne?
Selâm var mıdır Allah’ım selâmın üstüne?
Selâmün Aleyküm değerli dostlar…

Varlık bir aşk hikâyesidir esasında.
Var aşkla varedilmiştir yok bile yokluğuyla aşkı anlatır.
Hatta yokluk, varlıktan biraz daha fazla aşkı söyler aşktan bahseder
gönüllere…
Aşk, ben derdinden geçip, sen diyebilmenin adıdır.
Yok etmeyen aşk, belki de bunun için yoktur…
Ve belki de gizli hazinenin başlama yerinden, ‘’aşk-u sevdâ, hû
çeker’’ diyen şâir, işte bu serencâmı inceden dile döküp gelmektedir.
Ve biz,
“Muhabbetten Muhammed oldu hâsıl,
Muhammed’siz muhabbetten ne hâsıl?’’ diyen medeniyetin
çocuklarıyız.
İslâm medeniyetinin Osmanlı yorumunu, aşkla kurmuş, aşkla binâ
etmişiz.
Aşkla çözmüşüz derdimizi.
‘’Aşk gelecek, cümle noksan tamam olur.’’ diye Yunusça seslenmişiz
yeryüzüne.
Ve aşk, her şeyden çok, ‘’benden geçip, sen demenin adıdır.’’

Hz. Mevlânâ belki de bunun için anlatır hikâyesinde.
Hani bir âşık vardı. Özlemiş sevgiliyi, yanmış, yakılmış hasretiyle.
Hicran yüreğini yakmış, kavurmuş, çaresiz bir vaziyette gelip çalmış
sevgilinin kapısını.
İçerden bir ses; ‘’Kim o?’’
Âşık kavuşmanın heyecanıyla kendinden geçmiş ve asla aşkta
kendisine yer olmayan bir kelimeyle cevap vermiş.
‘’Ben geldim.’’ demiş sevgili ben.

Ben geldim deyince, açılmamış kapılar.
Âşık seslenmiş içerden;
‘’Demek hâlâ sen varsın öyle mi?
Demek benim aşkım seni, yakıp kül edip senden yepyeni bir ben
doğurmadı öyle mi?
İki kişinin olduğu yerde, aşk yoktur evlat. Aşk, bir kişiye bile fazladır.
Haydi git, biraz daha yan, yakıl. Küllerinden bir ben doğsun, öyle gel.
Âşık boynunu bükmüş, son dersin tâlimi için vurmuş kendini dağlara,
vurmuş kendini çöllere.
‘’Yanmak ne demek?’’ bir kez daha anlamış. Yok olmak ne demek?
Hiç olmak ne demek?’’ iliklerine kadar hissetmiş.
Ve o perişanlıkla gelip bir kez daha durmuş sevgilinin kapısının
önünde ve tıklatmış kapıyı.
İçerden bir ses, mâşuğun sesi.
‘’Kim o?’’ diye sorunca, ‘’Sen geldin.’’demiş âşık. Sen geldin deyince,
ardına kadar açılmış kapılar, girmiş içeri.

‘’Cahiller ağzını açınca, ben der.
Ben deyip yol alan var mı hiç göster.’’ Dizeleri ne de güzel özetliyor
ben demenin acziyetini.
“Bölüşürsek tok oluruz, bölünürsek yok oluruz” diyen Yunus’un
sözlerine kulak vermekte ben dememenin aşkına dâhil.

Aşka dâir Ataol Behramoğlu’nun dizeleriyle hemhâl olalım yazının
nihâyetinde.

‘’Değişir rüzgârın yönü.
Solar ansızın yapraklar;

Şaşırır yolunu denizde gemi.
Boşuna bir liman arar;
Gülüşü bir yabancının çalmıştır senden sevdiğini.
İçinde biriken zehir, sadece kendini öldürecektir.
Ölümdür yaşanan tek başına.
Aşk, iki kişiliktir.’’

Bâkî selâm ve muhabbetlerimle…